چکیده
بلایا و شرایط اضطراری، از جمله تغییرات اقلیمی، بیثباتیهای ژئوپلیتیکی، و افزایش بلایای طبیعی و انسانساخت، قرنهاست که بخش جداییناپذیر تاریخ بشریت بودهاند. با این حال، در دهههای اخیر، افزایش قابل توجهی در فراوانی و شدت این وقایع در سطح جهانی مشاهده شده است (1). در این میان، جمعیتهای آسیبپذیر- از جمله سالمندان، کودکان، زنان باردار، افراد دارای معلولیت، جوامع کمدرآمد، و گروههای به حاشیه راندهشده- در طول شرایط اضطراری با خطرات نامتناسبی مواجه هستند (2، 3). فناوریهای نوظهور فرصتهای چشمگیری را برای رسیدگی به این آسیبپذیریها فراهم میکنند؛ با این حال، اجرای آنها با چالشهای متعدد اخلاقی، لجستیکی و ساختاری روبهرو است (4). این سرمقاله با هدف بررسی تأثیر فناوریهایی مانند هوش مصنوعی، واقعیت مجازی، اینترنت اشیاء، پهپادها، و بلاکچین در حمایت از جمعیتهای آسیبپذیر نوشته شده و برخی از مزایا و چالشهای کلیدی اجرای آنها را برجسته کرده است.
کلید واژه ها: فناوریهای نوظهور, کمک های اضطراری, گروه های آسیب پذیر, حفاظت در برابر بلایا, تاب آوری